CERGA module 0203 · CO-veiligheid · BELAC ISO 17020
Verbranding van aardgas en koolstofmonoxide: de vlam begrijpen om CO te vermijden
Een goed afgestelde gasketel of gasfornuis brandt met een blauwe vlam en produceert enkel CO2, waterdamp en warmte. Maar zodra er lucht tekortschiet, wordt diezelfde vlam geel en komt bij de onvolledige verbranding koolstofmonoxide (CO) vrij — een giftig gas zonder kleur of geur. Deze technische fiche van Atlas legt de chemie van de verbranding uit, de ontstekingsgrenzen, de drie grote brandertypes, het lezen van het vlambeeld en de rol van condensatie, met de referentiecijfers uit de CERGA-basisopleiding.
Gezonde verbranding
Het gas is correct voorgemengd met primaire lucht: scherpe blauwgroene kegel, onschadelijke verbrandingsproducten (CO2, waterdamp, stikstof).
Alarmsignaal
Tekort aan primaire lucht: onverbrande koolstofdeeltjes gloeien op in de vlam. De verbranding verslechtert en kan CO produceren.
Onzichtbaar giftig gas
Ontstaat bij zuurstoftekort. Niet waarneembaar met de zintuigen, neemt de plaats van zuurstof in het bloed in. Elke winter CO-vergiftigingen in België.
De chemie van de verbranding: CH4 + 2 O2
Verbranding is een exotherme reactie op hoge temperatuur tussen de chemische elementen van een brandstof en de zuurstof uit de omgevingslucht. Aardgas bestaat hoofdzakelijk uit methaan (CH4), aangevuld met onbrandbare elementen zoals stikstof (N2) en koolstofdioxide (CO2). Droge lucht bevat op zijn beurt 21 % zuurstof en 79 % stikstof.
CH4 + 2 O2 (+ N2) → CO2 + 2 H2O + N2 + warmte
De stikstof uit de lucht neemt niet deel aan de reactie: hij blijft volledig in de rookgassen bewaard.
Bij een volledige reactie verbindt elke methaanmolecule zich met twee zuurstofmoleculen tot koolstofdioxide en waterdamp — niets giftigs. In volumes uitgedrukt: de optimale verbranding van 1 mn³ rijk gas (H) uit de Noordzee verbruikt 9,7 mn³ droge lucht en levert 1 mn³ CO2, 2 mn³ waterdamp en 7,7 mn³ stikstof op, plus warmte. Arm gas (L, historisch het Slochteren-gas) heeft iets minder lucht nodig: 8,8 mn³ per mn³ gas.
Die hoeveelheid lucht die "juist noodzakelijk en voldoende" is, heet de stoechiometrische luchtbehoefte. De verhouding tussen de werkelijk aan de brander toegevoerde lucht en die theoretische hoeveelheid is de luchtfactor n: n = 1 komt overeen met de ideale stoechiometrische verbranding. Het hele evenwicht van uw gastoestel — rendement, vlamkleur, al dan niet vorming van CO — valt af te lezen aan die factor n, zoals we verderop zien.
Eén grootteorde om te onthouden: uw ketel heeft bijna tien keer zijn gasvolume aan lucht nodig. Precies daarom zijn de verbrandingsluchttoevoer en de ventilatie van het lokaal cruciale keuringspunten: een te luchtdicht lokaal laat de brander letterlijk verhongeren.
De ontstekingsvoorwaarden: grenzen 5-15 %, 650 °C, 0,4 mJ
Om aardgas te laten branden moeten twee voorwaarden tegelijk vervuld zijn: een gas/lucht-mengsel in de juiste verhoudingen en een voldoende hoge ontstekingstemperatuur.
1. De ontstekingsgrenzen: tussen 5 % en 15 % gas
Bij een omgevingstemperatuur van 20 °C is een lucht/aardgas-mengsel enkel brandbaar als de gasconcentratie tussen 5 % en 15 % ligt. Onder 5 % is het mengsel te arm: er zijn te weinig brandstofmoleculen. Boven 15 % is het te rijk: er is te weinig zuurstof. De optimale verbranding van H-gas ligt rond 9,3 % gas in het mengsel. Dat smalle venster verklaart waarom een gaslek niet altijd meteen ontbrandt — maar explosief wordt zodra de concentratie binnen de ontstekingsgrenzen komt.
2. De ontstekingstemperatuur: 650 °C voor aardgas
Elke brandstof vraagt een minimale temperatuur om de reactie te starten. Het in België verdeelde aardgas is de "traagste" van de courante gassen:
| Brandstof | Ontstekingstemperatuur |
|---|---|
| Waterstof | 400 °C |
| Butaan | 405 °C |
| Propaan | 450 °C |
| Zuiver methaan | 540 °C |
| Aardgas | 650 °C |
Maar opgelet: boven 800 °C ontbrandt het mengsel spontaan, ongeacht de gasconcentratie — de spontane ontbranding. In een brandend lokaal beschermt het venster van 5-15 % dus tegen niets meer.
3. De ontstekingsenergie: 0,4 mJ volstaat
De minimale energie om een aardgas/lucht-mengsel te ontsteken is verwaarloosbaar klein: 0,4 millijoule. Ter vergelijking: de vonk van een stuk gereedschap levert ongeveer 0,25 mJ, en statische elektriciteit of niet-ATEX materiaal komen daar makkelijk aan. Andere gassen zijn nog gevoeliger: 0,3 mJ voor propaan, 0,08 mJ voor het vroegere stadsgas, amper 0,02 mJ voor waterstof.
Veiligheidsreflex bij gasgeur
Aangezien de vonk van een schakelaar volstaat om het mengsel te ontsteken, bedien geen enkele schakelaar, deurbel of elektrisch toestel als u gas ruikt. Open deuren en ramen, sluit de kraan aan de gasmeter, verlaat het gebouw en bel de hulpdiensten van buitenaf.
De drie types gasbranders
De manier waarop de lucht het gas bereikt vóór de vlam bepaalt het brandertype — en het gedrag van de vlam. Drie technologieën rusten de Belgische gastoestellen uit, van de oude atmosferische ketels tot de moderne condensatieketels. Het brandertype hangt nauw samen met de typologie A/B/C van het toestel.
De atmosferische brander
Dit is de brander van fornuizen en oude open ketels. Elke branderstrip bestaat uit een spuitstuk, een mengbuis (venturi), een aanzuigopening voor primaire lucht, een mengkamer en een branderkop met branderpoorten in allerlei vormen. De gasstraal uit het spuitstuk zuigt op natuurlijke wijze een deel van de verbrandingslucht aan — de primaire lucht — via het venturi-effect, zonder enige ventilator. De rest van de lucht — de secundaire lucht — wordt rond de vlam opgenomen, ter hoogte van de branderpoorten. Deze passieve werking is robuust, maar ook het meest kwetsbaar voor vervuiling: stof op de primaire luchtopeningen, en de vlam kleurt geel.
De voorgemengde brander (premix)
In een premixbrander — het hart van de huidige condensatieketels — wordt het gas met de totale hoeveelheid verbrandingslucht voorgemengd in een afzonderlijke mengkamer, gedoseerd door een ventilator. Het mengsel wordt vervolgens door een vlamhechter geblazen: een oppervlak uit staal met aangepaste insnijdingen, gevlochten staaldraad of keramisch materiaal. Het resultaat: een homogene, zeer nauwkeurig gedoseerde verbranding, regelbaar over een breed vermogensbereik. Het geheel omvat typisch het gasblok, de mengkamer, de ventilator, de ontsteek- en bewakingselektrode, de rookgasafvoer en de condenswatersifon.
De ventilator- of geblazen brander
Bij een geblazen brander — courant in stookplaatsen en de industrie — wordt de verbrandingslucht door een ventilator aangevoerd zonder voormenging: gas en lucht komen afzonderlijk aan in de verbrandingszone, en een aansteek- en beveiligingsmechanisme zorgt voor de juiste gas/lucht-verhouding en de ontsteking. De verbranding vindt plaats in een gesloten verbrandingskamer. Het geheel van aansteek- en beveiligingsmechanisme, filters, stopkraan, lekdetectie en toebehoren vormt wat men de gasstraat noemt.
Vlamstabiliteit: afblazen en terugslag
De lengte van de vlam hangt af van de kwaliteit en de hoeveelheid primaire lucht, de homogeniteit van het gas/lucht-mengsel en de namenging met secundaire lucht in de vlam. Haar stabiliteit is een evenwicht tussen de voortplantingssnelheid van de vlam en de uitstroomsnelheid van het mengsel uit de branderpoort: stroomt het mengsel te snel uit, dan blaast de vlam af van de brander; te traag, en de vlam slaat terug in de branderpoort en brandt binnenin de brander. Beide fenomenen zijn met het blote oog zichtbaar en verraden een ontregeling die de Atlas-inspecteur bij de keuring vermeldt.
Blauwe of gele vlam: de gezondheid van uw toestel aflezen
Afhankelijk van de hoeveelheid primaire lucht die aan het gas wordt toegevoegd, is de verbranding volledig, met luchtovermaat of onvolledig — en elk regime vertaalt zich in een specifieke vlamkleur. Het is de eenvoudigste visuele diagnose die er bestaat, binnen het bereik van elke eigenaar.
De blauwe vlam: de referentie
Bij een gezonde atmosferische brander is een deel van de verbrandingslucht voorgemengd met de gasstroom (primaire lucht) en wordt de rest ter hoogte van de branderpoort toegevoegd (secundaire lucht). De vlam vormt dan een scherpe blauwgroene kegel, omringd door een minder gekleurde transparante zone. Die blauwe vlam staat garant voor een propere verbranding: de producten zijn CO2, waterdamp en stikstof.
De gele vlam: roet in de vlam
Wanneer de primaire lucht tekortschiet — typisch door stofafzetting die de aanzuigopeningen verstopt — verbrandt het gas zonder voormenging. Nog niet verbrande koolstofdeeltjes gloeien op terwijl ze door de vlam bewegen: hun gloed kleurt de vlam geel. Een gele vlam is het zichtbare symptoom van een slechte verbranding door een tekort aan verbrandingslucht — het voorportaal van koolstofmonoxideproductie. Op het terrein zien onze inspecteurs dit vooral bij oude fornuizen, vervuilde badgeisers en atmosferische ketels waarvan de brander al jaren geen onderhoud meer kreeg.
Gele vlam = toestel laten nakijken, niet gewoon in de gaten houden
Een gele vlam bij een aardgastoestel is nooit een normale toestand (in tegenstelling tot sierhaarden die bewust een geel vlambeeld nastreven). Ze geeft aan dat de verbranding verslechtert en dat er CO kan ontstaan. De juiste reflex: het toestel uitschakelen, de brander laten reinigen en de installatie laten nakijken. Verlucht het lokaal intussen ruim.
Tussen helder blauw en verontrustend geel ligt een heel spectrum: een overwegend blauwe vlam met gele tippen komt overeen met een quasi volledige verbranding — al een onderhouds-signaal. Enkel een volledig blauwe en stabiele vlam wijst op een volledige verbranding.
Volledige en onvolledige verbranding: waar CO ontstaat
De luchtfactor n (werkelijk toegevoerde lucht ÷ stoechiometrische luchtbehoefte) laat toe de verbrandingsregimes precies te classificeren — en te begrijpen waar koolstofmonoxide ontstaat.
Volledige verbranding met luchtovermaat (n > 1)
Al het gas verbrandt; de rookgassen bevatten CO2, waterdamp en stikstof, plus een hoeveelheid lucht die niet aan de reactie deelnam maar wel werd opgewarmd. Die warmte verdwijnt via het afvoerkanaal: een netto rendementsverlies. In de praktijk werken toestellen uit veiligheid met een lichte luchtovermaat, maar die moet tot het minimum beperkt blijven.
Verbranding met luchttekort (n < 1): CO verschijnt
Schiet de lucht tekort, dan bevatten de rookgassen nog steeds H2O, CO2 en N2, maar daar komen waterstof (H2) en het giftige koolstofmonoxide (CO) bij, soms ook vrije koolstof (roet) en onverbrande koolwaterstoffen. Dit regime herkent men aan één precies chemisch criterium: de volledige afwezigheid van zuurstof in de verbrandingsproducten — alle beschikbare O2 is opgebruikt, maar er was er niet genoeg.
Onvolledige verbranding: het slechtste van twee werelden
Van onvolledige verbranding in strikte zin spreekt men wanneer de rookgassen gelijktijdig onverbrande koolwaterstoffen, H2, CO én zuurstof bevatten: er wás lucht beschikbaar, maar de menging is mislukt. Dit ontstaat in het algemeen door een gebrekkige werking van de brander of een onoordeelkundige samenbouw van ketel en brander — vervuilde brander, beschadigd spuitstuk, slecht op elkaar afgestemde componenten. Het typische scenario van verouderde toestellen zonder onderhoud.
| Verbrandingsregime | Luchtfactor n | Verbrandingsproducten | Vlam | Gevolg |
|---|---|---|---|---|
| Stoechiometrisch | n = 1 | CO₂ + H₂O + N₂ | Blauw | Theoretisch ideaal |
| Volledig, luchtovermaat | n > 1 | CO₂ + H₂O + N₂ + opgewarmde onverbruikte lucht | Blauw | Rendementsverlies via de schoorsteen |
| Luchttekort | n < 1 | CO₂ + H₂O + N₂ + H₂ + CO (+ roet, onverbrand) — geen restzuurstof | Geel | Giftig CO — vergiftigingsgevaar |
| Onvolledig | gebrekkige menging | Onverbrand + H₂ + CO + O₂ tegelijk | Geel / onstabiel | Giftig CO — defecte brander of installatie |
Koolstofmonoxide: gevaren en symptomen
CO is een gas zonder kleur, geur of smaak: geen enkel zintuig kan het opmerken. Eenmaal ingeademd bindt het zich aan de hemoglobine in het bloed in de plaats van zuurstof, waardoor hersenen en hart geleidelijk zuurstof tekortkomen. De eerste tekenen — hoofdpijn, misselijkheid, duizeligheid, abnormale vermoeidheid, slaperigheid — lijken op griep of een indigestie, waardoor het alarm vaak te laat komt. Bij zwaardere blootstelling verliest het slachtoffer het bewustzijn zonder zich in veiligheid te kunnen brengen. Eén typische aanwijzing: de symptomen treffen meerdere bewoners tegelijk en verminderen buitenshuis.
CO blijft een terugkerende oorzaak van huishoudelijke vergiftiging in België
Elke winter worden in België CO-vergiftigingen vastgesteld die verband houden met slecht afgestelde, slecht geventileerde of slecht aangesloten verbrandingstoestellen. De risicoconfiguraties zijn gekend: een badgeiser in de badkamer, een genegeerde gele vlam, een lokaal dat na renovatie luchtdicht werd, een verstopt afvoerkanaal. Bij een vermoeden (gegroepeerde symptomen, onwel worden nabij een gastoestel): verlucht, schakel het toestel uit, verlaat de ruimte en bel 112. Een CO-detector is een nuttige aanvulling — nooit een vervanging voor een goed afgesteld en goed geventileerd toestel.
De preventie berust op drie pijlers, alle drie geverifieerd bij een keuring: een propere en goed afgestelde brander, een voldoende verbrandingsluchttoevoer en een rookgasafvoer in goede staat. Ook het toesteltype speelt mee: gesloten toestellen (type C) sluiten door hun ontwerp elk contact uit tussen de verbranding en de lucht van het lokaal — zie onze fiche over de typologie A/B/C.
Condensatie en dauwpunt: waarom rookgassen "regenen"
De verbranding van 1 mn³ aardgas produceert ongeveer 2 mn³ waterdamp — "chemisch" water, gevormd door de reactie zelf. Die damp draagt een aanzienlijke hoeveelheid warmte mee: de verdampingswarmte, 2.442,5 kJ/kg bij 25 °C. Dat is precies het verschil tussen de twee calorische waarden van het gas:
- Calorische bovenwaarde (Hs): warmte die vrijkomt bij volledige verbranding, met de producten afgekoeld tot 0 °C en het gevormde water in de vloeistoffase. Voor H-gas uit de Noordzee: 11,45 kWh/mn³.
- Calorische onderwaarde (Hi): zelfde definitie, maar het water blijft in de dampfase. Voor H-gas: 10,34 kWh/mn³ (9,19 voor L-gas, tegenover 10,18 als bovenwaarde).
Vandaar de relatie: Hs = Hi + verdampingswarmte. Een klassieke ketel laat die warmte samen met de damp door de schoorsteen ontsnappen. Een condensatieketel koelt de rookgassen bewust af tot onder het dauwpunt — 59 °C voor aardgas — om de damp te condenseren en de condensatiewarmte te recupereren. Zo halen de best presterende toestellen een rendement boven 100 % ten opzichte van de calorische onderwaarde — tot 104 % voor de beste condensatieketels.
Het exacte dauwpunt varieert met de brandstof, de druk en de samenstelling van de verbrandingslucht, en de hoeveelheid verdunningslucht in de rookgassen (tertiaire lucht, luchtovermaat): hoe groter de luchtovermaat, hoe lager het dauwpunt zakt en hoe moeilijker de condensatie. Nog een reden om de luchtovermaat tot het strikt noodzakelijke te beperken.
De keerzijde: condensatie levert een continue stroom zuur water op die via een sifon moet worden opgevangen en correct naar de riolering afgevoerd. Onze fiche over de condensafvoer van de condensatieketel behandelt de regels en de frequente niet-conformiteiten.
Wobbe-index, calorisch debiet en nuttig vermogen
Het in België verdeelde aardgas is afkomstig uit verschillende bronnen, met uiteenlopende samenstellingen, dichtheden en calorische waarden. Om ervoor te zorgen dat uw brander een constante hoeveelheid energie ontvangt ongeacht het geleverde gas, gebruikt men de Wobbe-index (W): een maat voor de energie die aan het spuitstuk van de brander wordt toegevoerd. De gasleverancier moet die index binnen contractueel vastgelegde grenzen houden — bij 21 mbar: van 11,56 tot 12,35 kWh/mn³ voor arm gas (L) en van 12,94 tot 14,96 kWh/mn³ voor rijk gas (H).
Twee andere grootheden staan op het kenplaatje van uw toestel. Het calorisch debiet Qn (input, ook wel belasting) is de energie die het gas per tijdseenheid aan de brander levert: Qn = gasdebiet (mn³/u) × calorische onderwaarde Hi (kWh/mn³). Het nuttig vermogen Pn (output) is de energie die werkelijk aan het verwarmingswater of de lucht wordt overgedragen, na aftrek van de stralings- en schoorsteenverliezen. Een voorbeeld uit de CERGA-opleiding: een toestel dat 6 mn³/u referentiegas G20 verbruikt (Hi = 9,97 kWh/mn³) heeft een calorisch debiet van 59,82 kW; vermeldt het kenplaatje Pn = 50 kW, dan komt het verschil overeen met de verliezen.
Het rendement is eenvoudigweg de verhouding Pn/Qn (× 100 voor een percentage). Door de verdampingswarmte te recupereren — de hierboven beschreven condensatie — hebben de moderne ketels dat rendement ver boven de cijfers van de atmosferische generaties getild.
Wat Atlas observeert bij de gaskeuring
De gaskeuring BELAC ISO 17020 (organisme nr. 663-INSP) heeft betrekking op de binneninstallatie volgens NBN D 51-003, maar de Atlas-inspecteur is opgeleid om alle signalen van een verslechterde verbranding op de aangesloten toestellen te herkennen:
- Kleur en stabiliteit van de vlam — een gele vlam, een vlam die afblaast of terugslaat in de branderpoorten wordt systematisch gesignaleerd;
- Vervuiling van de brander — stofafzetting op de primaire luchtopeningen, roet op de branderkop, zwarte sporen rond het toestel;
- Verbrandingsluchttoevoer — ventilatieopeningen aanwezig, correct gedimensioneerd en niet verstopt (het klassieke zwakke punt van gerenoveerde, kierdichte lokalen);
- Afvoer van de verbrandingsproducten — aangepast kanaal, plausibele trek, gerespecteerde afstanden van de ventouse-terminal voor gesloten toestellen;
- Condensafvoer — sifon aanwezig en correcte aansluiting bij condensatieketels;
- Dichtheid van de leidingen — de dichtheidstest sluit elk lekrisico stroomopwaarts van het toestel uit.
Elke vaststelling wordt met haar ernstgraad in het PV opgenomen. Voor het volledige verloop, de prijzen en de voor te bereiden documenten, raadpleeg de volledige gids gaskeuring.
Veelgestelde vragen
Waarom brandt mijn gasketel of gasfornuis met een gele vlam?
Een gele vlam wijst op een tekort aan primaire lucht: het gas verbrandt zonder correcte voormenging met lucht, en onverbrande koolstofdeeltjes gloeien op in de vlam — dat gloeien geeft de gele kleur. De meest voorkomende oorzaak is stofafzetting die de aanzuigopeningen voor primaire lucht van de brander verstopt. Een gele vlam is nooit normaal bij een aardgastoestel: ze wijst op een verslechterde verbranding die koolstofmonoxide (CO) kan produceren. Laat de brander reinigen en het toestel nakijken door een vakman.
Wat is koolstofmonoxide (CO) en waarom is het zo gevaarlijk?
Koolstofmonoxide (CO) is een giftig gas dat ontstaat wanneer aardgas verbrandt met een tekort aan verbrandingslucht (luchtfactor n kleiner dan 1): de koolstof vindt onvoldoende zuurstof om onschadelijk CO2 te vormen. CO is met de zintuigen niet waarneembaar — geen kleur, geen geur — en het bindt zich aan de hemoglobine in het bloed in de plaats van zuurstof, waardoor het lichaam geleidelijk zuurstof tekortkomt. De eerste symptomen (hoofdpijn, misselijkheid, duizeligheid, ongewone vermoeidheid) worden vaak verward met griep, wat de alarmering vertraagt. Elke winter worden in België CO-vergiftigingen vastgesteld die verband houden met slecht afgestelde of slecht geventileerde toestellen.
Hoe herken ik een onvolledige verbranding bij mijn toestel?
Meerdere zichtbare signalen moeten alarmeren: een gele of oranje vlam in plaats van de normale blauwgroene kegel, zwarte roetsporen rond de brander of op kookpotten, een onstabiele vlam die van de brander afblaast of in de branderpoorten terugslaat, en een zichtbaar vervuilde brander. Onvolledige verbranding ontstaat doorgaans door een gebrekkige werking van de brander of een onoordeelkundige samenbouw van ketel en brander. Enkel een inspectie door een vakman kan de diagnose bevestigen en het risico op koolstofmonoxide uitsluiten.
Bij welke verhouding is een aardgas/lucht-mengsel ontvlambaar?
Bij een omgevingstemperatuur van 20 °C ontbrandt aardgas enkel als zijn concentratie in de lucht tussen 5 % en 15 % ligt. Onder 5 % is het mengsel te arm; boven 15 % te rijk. De optimale verbranding van rijk gas (H) ligt rond 9,3 % gas in het mengsel. Opgelet: boven 800 °C ontbrandt het mengsel spontaan, ongeacht de concentratie — dat is de spontane ontbranding.
Waarom volstaat een kleine vonk om een gaslek te ontsteken?
De minimale ontstekingsenergie van aardgas bedraagt amper 0,4 millijoule (mJ). Ter vergelijking: de vonk van een stuk gereedschap levert ongeveer 0,25 mJ, en statische elektriciteit of niet-ATEX elektrisch materiaal produceren makkelijk evenveel. Daarom mag u bij gasgeur nooit een schakelaar, deurbel of telefoon in de zone bedienen: open de ramen, sluit de kraan aan de gasmeter en bel de hulpdiensten van buiten het gebouw.
Waarom produceert mijn condensatieketel water?
Dat is pure chemie: de volledige verbranding van 1 mn³ aardgas produceert ongeveer 2 mn³ waterdamp. Een condensatieketel koelt de rookgassen bewust af tot onder het dauwpunt — 59 °C voor aardgas — om die damp te condenseren en de condensatiewarmte te recupereren (2.442,5 kJ/kg bij 25 °C). Het resultaat: een rendement dat boven 100 % kan uitstijgen ten opzichte van de calorische onderwaarde, en een continu stroompje zuur water (het condensaat) dat correct naar de riolering moet worden afgevoerd.
Omvat de gaskeuring van Atlas ook een controle van de verbranding?
Bij een gaskeuring BELAC ISO 17020 (organisme nr. 663-INSP) onderzoekt de Atlas-inspecteur alles wat een goede verbranding bepaalt: het vlambeeld (een blauwgroene kegel is de norm, een gele vlam wordt gesignaleerd), de netheid van de brander en zijn primaire luchtopeningen, de verbrandingsluchttoevoer van het lokaal, de afvoer van de verbrandingsproducten en de condensafvoer bij condensatietoestellen. Elke anomalie wordt in het PV opgenomen met de bijbehorende ernstgraad.
Gele vlam of twijfel over uw installatie? Vraag een Atlas-keuring
Gaskeuring BELAC ISO 17020 vanaf 165 € — offerte binnen 4 u, afspraak binnen 24-48 u, opvorderbaar PV.
Bereken uw offerte in 30 seconden
Indicatieve prijs onmiddellijk, vrijblijvend.
Cluster gaskeuring — gerelateerde pagina's
Volledige gids gaskeuring
NBN D51-003, CERGA, verloop, prijzen.
Ventilatie en luchttoevoer
De verbrandingslucht die onmisbaar is voor een verbranding zonder CO.
Condensafvoer
Sifon, lozing naar de riolering, regels voor condensatieketels.
Typologie A/B/C van toestellen
Open en gesloten toestellen, B11BS, C12, C32...
Ventouse-afstanden
Plaatsingsregels voor terminals C12, C32, C82.
Dichtheidstest gas
150 mbar nieuw, DGI 1 L/10 min, CERGA-procedure.